Polska


 

POLSKA do 1939

„Interesuje mnie nie tylko portret, ale i te dziedziny gdzie dochodzą do głosu walory dekoracyjności (…). Mam również inklinację do ilustratorstwa historyczno-fantastycznego, gdzie mogę sobie wygrywać moje mrzonki. Do portretu zaś ciągnie mnie zainteresowanie dla twarzy ludzkiej. To, że czuję człowieka. Czuję rysy jego, jego spojrzenia ruchy, miny.”  Stefan Norblin, 1936

Wypowiedź Stefana Norblina znakomicie ilustruje jego wielowątkowe zainteresowania i wszechstronną twórczość. Od ilustracji, projektów, plakatów, po wspaniałe portrety. Artysta w pierwszych latach twórczości skupiał się na rysowaniu, ilustratorstwie, projektowaniu okładek, winiet do książek, reklam. Ilustracje zamieszczał m.in. w czasopismach Świat, Tygodnik Ilustrowany, Tęcza, Bluszcz, Kobieta w świecie i w domu, projektował także ich okładki. Ilustrował wiele książek m.in. Żywot Kolombiny Z. Kleszczyńskiego, baśnie braci Grimm, Walkę światów H. Allorge’a, Krzyżaków H. Sienkiewicza, Myszeidę I. Krasickiego, podręczniki do matematyki oraz wiele innych. Stale współpracował z kilkoma liczącymi się wydawnictwami przedwojennej Polski. Duże uznanie przyniosła Norblinowi twórczość plakatowa, oscylująca stylowo wokół art déco. Najbardziej znane są plakaty serii turystycznej promujące miasta Polski, wykonane na zlecenie Ministerstwa Komunikacji. W latach 1933-34 Norblin należał do Koła Artystów Grafików Reklamowych (KAGR), uczestnicząc w wystawach Towarzystwa w Warszawie, Łodzi, Pradze i Paryżu. Uczestniczył także w konkursie fotograficznym Kodaka, jako główny juror.

W 1921 r. w swojej pracowni po raz pierwszy pokazał malarstwo olejne, głównie portrety. Wystawia wtedy m.in. znakomity portret Poli Negri oraz Autoportret. Krytyka zwraca uwagę wówczas na dobrze uchwyconą charakterystykę postaci i oddanie podobieństwa. Od tej pory dostaje coraz więcej zleceń portretowych. Maluje słynne aktorki i aktorów polskich, ówczesnych ludzi polityki, marszałków sejmu, wybitnych wojskowych, ponadto powstaje seria portretów Józefa Piłsudskiego. Krytyka różnie ocenia działalność portretową artysty. Wskazuje jednak na rozwój portretu reprezentacyjnego, który Norblin na nowo popularyzuje. Na wystawie w Salonie Garlińskiego w 1930 r. Norblin oprócz portretów (m.in. zachwycający wizerunek aktorki Zuli Pogorzelskiej) – prezentuje także malarstwo rodzajowe i religijne (m.in. monumentalny obraz namalowany na 400-lecie Reformacji do warszawskiego kościoła Ewangelicko-Augsburskiego p.t. Marcin Luter na sądzie w Wormacji w 1521 r.). Małżeństwa z aktorkami wprowadzają Norblina w świat teatru i filmu. Związany z Teatrem Polskim z powodzeniem projektuje kostiumy do współczesnych sztuk teatralnych m.in. Fedory czy Broadway’u. W 1931 r. Norblin rozpoczyna na warszawskim Żoliborzu (obecnie dzielnica Bielany) budowę domu tzw. „Kaskadę”, olbrzymi budynek, który chce przeznaczyć na studio filmowe. Niestety gmach zostaje nieukończony i prawdopodobnie zniszczony podczas II wojny światowej.

 

2 odpowiedzi na „Polska

  1. Bardzo bardzo dziękuję za tę stronę!!!
    Norblin jest wspaniały i tak zupełnie w Polsce nieznany, że koniecznie trzeba uzupełnić wiedzę o nim. Dowiedziałam się o tym artyście, kiedy moja przyjaciółka mieszkająca w Indiach, Małgosia Skiba, zrobiła film o jego indyjskich dziełach. Tylko nigdzie nie mogę znaleźć potwierdzenia informacji o tym, że nasz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdan Zdrojewski uznał dzieło Norblina w Indiach za największe polonicum Azji południowej.
    Danuta Orlewicz

    • an pisze:

      Dziękujemy za wsparcie! Mamy nadzieję, że uda nam się sukcesywnie powiększać zasób informacji na stronie.
      Minister Kultury wspominał o dziełach artysty jako o jednym z największych poloników w Azji, m.in. podczas otwarcia wystaw zarówno w Polsce jak i w Indiach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *